Strongarm-tactieken in LA: bewakers en agenten richten zich op de rechten van immigranten

Strongarm-tactieken in LA: bewakers en agenten richten zich op de rechten van immigranten

In een verontrustend vertoon van macht verzamelden soldaten van de Nationale Garde en federale immigratieagenten zich op 7 juli 2025 in MacArthur Park, Los Angeles, om de intimiderende aanwezigheid van de federale wetshandhaving in het gebied te demonstreren. De operatie werd gekenmerkt door militaire uitrusting, aanvalsgeweren en een gepantserde personeelscarrier, terwijl een Black Hawk-helikopter onheilspellend boven ons zweefde. Volgens gelekte militaire documenten was dit machtsvertoon bedoeld om de controle te laten gelden, maar het heeft geleid tot wijdverbreide kritiek van zowel lokale bewoners als functionarissen. Salonrapporten dat gemeenteraadslid Eunisses Hernandez MacArthur Park nadrukkelijk heeft omschreven als een ‘symbool van veerkracht en diversiteit’, waarbij ze haar bezorgdheid benadrukt over het aanvallen van immigrantengemeenschappen tijdens dergelijke operaties. Velen zien het initiatief niet als een poging om de misdaad te bestrijden, maar eerder als een tactiek om angst te zaaien bij gezagsgetrouwe inwoners.

De gevolgen van deze gemilitariseerde aanpak zijn momenteel tot buiten de straten van Los Angeles voelbaar. Uit rapporten blijkt dat een aanzienlijk aantal gedetineerden die worden vastgehouden in faciliteiten zoals het Terrorism Confinement Center in El Salvador geen strafblad heeft. De Website voor Immigrantenrecht benadrukt dat de omstandigheden in Amerikaanse detentiecentra vaak nachtmerrieachtig zijn, met overbevolking en schokkende verwaarlozing. Gedetineerden vertellen schrijnende ervaringen waarbij basisbehoeften zoals water en voldoende voedsel worden ontzegd. Om het nog erger te maken, worden ze vaak blootgesteld aan zware omstandigheden, waaronder constant fel licht en ijskoude temperaturen.

Een systeem in crisis

Het immigratiedetentiesysteem in de VS is het grootste ter wereld en kost de belastingbetaler jaarlijks meer dan 3 miljard dollar. Volgens de laatste gegevens worden dagelijks ongeveer 37.000 personen vastgehouden, wat een duizelingwekkende stijging van 140% betekent sinds het begin van de regering-Biden. Deze alarmerende groei valt samen met een verontrustend patroon van onmenselijke behandeling. In een rapport staat dat 23 personen zijn omgekomen in ICE-hechtenis sinds het aantreden van de regering-Biden, waarbij er het afgelopen jaar twaalf doden vielen. Bovendien hield maar liefst 95% van de onderzochte sterfgevallen gedurende meerdere jaren verband met vermijdbare medische problemen. Deze schrijnende statistieken weerspiegelen een gebrek aan adequate zorg, waardoor de levensomstandigheden in deze voorzieningen alleen maar zijn verslechterd. Het Immigratieforum schetst dat gedetineerden vaak een eerlijk proces en toegang tot juridisch advies wordt ontzegd, wat hun lijden nog verder verergert.

Critici beweren dat het detentiesysteem bol staat van raciale verschillen, waarbij zwarte immigranten te maken krijgen met onevenredig hoge borgbedragen en lagere vrijlatingspercentages. In feite wordt sinds juli 2023 een overweldigende 90% van de ICE-gedetineerden vastgehouden in detentiecentra met winstoogmerk, wat ethische vragen oproept over de aard van dit systeem. Naast de cijfers is het de moeite waard om ook naar de menselijke kosten te kijken. De snelle uitbreiding van de detentiefaciliteiten voor immigratie heeft aanleiding gegeven tot protesten, waarbij op ten minste vijf locaties hongerstakingen zijn uitgebroken. In verschillende gevallen heeft ICE naar verluidt gereageerd met fysiek geweld en bedreigingen.

Het wetgevingslandschap

Ondanks de slechte stand van zaken blijft de financiering van deze detentiepraktijken toenemen. Alleen al de aanblik van soldaten in stedelijke omgevingen, zoals te zien in Los Angeles, zou binnenkort een normaal verschijnsel in het hele land kunnen zijn, wat een huiveringwekkend traject voor immigrantengemeenschappen suggereert. Het verhogen van de financiering door het Congres heeft het toezicht vergroot dat volgens velen noodzakelijk is voor hervormingen, maar het gebrek aan verplichte regelgeving resulteert in een beperkte verantwoordelijkheid voor bestaande detentiepraktijken. Regelgeving die momenteel bestaat, zoals de Nationale Detentiestandaarden die in 2000 zijn opgesteld, dienen slechts als richtlijnen en worden vaak over het hoofd gezien, waardoor veel faciliteiten vrij zijn om met minimale controle te opereren.

Terwijl we door deze verontrustende ontwikkelingen navigeren, wordt de nadruk op het veiligstellen van de fundamentele menselijke waardigheid voor alle individuen – ongeacht hun immigratiestatus – van het allergrootste belang. De ongelukkige realiteit is dat terwijl de federale strijdkrachten pronken met hun aanwezigheid door middel van hardhandige tactieken, talloze individuen wegkwijnen in faciliteiten die zelfs niet aan de meest fundamentele menselijke normen voldoen. Het is tijd voor een kritisch gesprek over hoe we omgaan met mensen binnen onze grenzen. Er valt tenslotte iets te zeggen voor compassie in het bestuur.