10 000 testów AFIP: jak nauka poradziła sobie z zagrożeniem wąglikiem

10 000 testów AFIP: jak nauka poradziła sobie z zagrożeniem wąglikiem

W obliczu rosnących problemów zdrowotnych wąglik trafił na pierwsze strony gazet ze względu na swój złożony charakter i staranność wymaganą do zarządzania epidemiami. Instytut Patologii Sił Zbrojnych (AFIP) odegrał kluczową rolę w testowaniu i potwierdzaniu przypadków po gwałtownym wzroście liczby przypadków wąglika w Stanach Zjednoczonych po październiku 2001 r. Ich wysiłki są szczególnie godne uwagi, biorąc pod uwagę, że do tego czasu w latach 1955–1999 zgłoszono jedynie 236 przypadków wąglika, a ostatni przypadek śmierci z powodu wąglika wziewnego miał miejsce w 1976 r. Sytuacja zmieniła się radykalnie, gdy pierwsze badanie po 1976 r. Śmierć z powodu wziewnego wąglika miała miejsce w Boca Raton na Florydzie, co wywołało reakcję narodową.

Do 20 listopada 2001 r. udokumentowano prawie dwadzieścia potwierdzonych przypadków wąglika, w tym 11 przypadków wdychania, w wyniku których pięć osób zginęło. Spowodowało to wzmożone wysiłki w zakresie kontroli i reagowania. Ważne jest, aby zrozumieć, że wąglik – choć atakuje głównie zwierzęta roślinożerne, takie jak bydło i owce – może zarazić ludzi poprzez skażone produkty pochodzenia zwierzęcego. Dawkę zakaźną dla płuc szacuje się na oszałamiającą liczbę 8 000 do 50 000 zarodników.

Rola AFIP i CDC

Departament Obrony zwrócił się o pomoc do Centrów Kontroli i Zapobiegania Chorobom (CDC), a zespół mikrobiologiczny AFIP został szybko wysłany, aby pomóc w procesie testowania. W ciągu tygodni nieustannej pracy członkowie zespołu poświęcali nawet 15 godzin dziennie na analizę napływu próbek — od wymazów i filtrów środowiskowych po przedmioty osobiste, takie jak odzież i poczta. Przeprowadzili ponad 10 000 testów, skutecznie diagnozując ponad 5000 próbek środowiskowych i klinicznych. Zwieńczeniem tych intensywnych wysiłków było potwierdzenie 62 przypadków wąglika, co pokazało pilność i możliwości laboratorium AFIP na poziomie 3 bezpieczeństwa biologicznego (BSL-3) w Atlancie.

Listy dotyczące wąglika wysyłane do wpływowych senatorów zawierały biliony zarodników, potencjalnie 200 milionów dawek, co ilustruje poważne zagrożenie, jakie stanowiło wówczas. Ponieważ państwowe laboratoria zdrowia zostały przeciążone, koordynacja między CDC i AFIP okazała się kluczowa w zarządzaniu kryzysem.

Definicje przypadków i nadzór

Aby ułatwić spójne zgłaszanie i klasyfikację przypadków wąglika, CDC utrzymuje definicje przypadków objętych nadzorem. Takie definicje mają kluczowe znaczenie dla urzędników ds. zdrowia publicznego i zapewniają jednolitość we wszystkich jurysdykcjach. Warto zauważyć, że definicje przypadków wąglika wyjaśniają, że pojawiły się pewne rodzaje wąglika, w tym wąglik spawacza – nowo zidentyfikowana choroba dotykająca pracowników branży metalowej, co podkreśla potrzebę ciągłego monitorowania i dostosowywania protokołów reagowania. Od stycznia 2025 r. wąglik spawacza zostanie oficjalnie objęty tymi definicjami, co zapewni odpowiednie zgłaszanie wszystkich przypadków.

Podmioty świadczące opiekę zdrowotną mają obowiązek zgłaszania przypadków wąglika lokalnym wydziałom zdrowia, z zachowaniem ścisłych terminów zgłaszania, zależnych od pilności sytuacji. Natychmiastowe powiadomienie ma kluczowe znaczenie w przypadku, gdy sprawa dotyczy nieznanych źródeł lub podejrzenia bioterroryzmu, a także poważnych, naturalnie występujących chorób wąglika. Taka struktura zapewnia szybką organizację właściwych reakcji.

Zrozumienie typów wąglika

Złożoność wąglika nie polega tylko na przenoszeniu, ale także na różnorodności form, jakie może przybierać. Jak podkreślono w definicjach, wąglik objawia się na różne sposoby, począwszy od skóry, poprzez spożycie, wdychanie, a nawet niedawno zidentyfikowaną wąglik spawacza. Objawy mogą wahać się od miejscowych infekcji skóry po ciężkie problemy z oddychaniem i mogą zakończyć się zmianami ogólnoustrojowymi z objawami takimi jak gorączka i tachykardia.

Pojawiające się postępy w nauce – zwłaszcza sekwencjonowanie całego genomu – na nowo definiują nasze rozumienie Bacillus anthracis, organizmu odpowiedzialnego za wąglika. Ten postęp w diagnostyce i klasyfikacji lepiej przygotuje władze odpowiedzialne za zdrowie publiczne do zarządzania i kontrolowania potencjalnych przypadków wąglika.

Podsumowując, wspólne wysiłki między agencjami takimi jak AFIP i CDC okazały się niezbędne w reagowaniu na epidemie wąglika. W miarę jak stale stawiamy czoła wyzwaniom związanym ze zdrowiem publicznym, doświadczenia zdobyte w leczeniu wąglika stanowią solidne ramy umożliwiające radzenie sobie z podobnymi kryzysami zdrowotnymi w przyszłości.

Dalsze szczegóły sytuacji można znaleźć pod adresem DZIEDZINY, CDC, I NDC.