Γηροκομεία σε κρίση: Η μεταναστευτική πολιτική πυροδοτεί την έξοδο προσωπικού

Γηροκομεία σε κρίση: Η μεταναστευτική πολιτική πυροδοτεί την έξοδο προσωπικού

Τα γηροκομεία σε όλες τις Ηνωμένες Πολιτείες, ιδιαίτερα στη Φλόριντα, αντιμετωπίζουν μια αυξανόμενη κρίση προσωπικού, έναν αγώνα που επιδεινώθηκε από τις πρόσφατες μεταναστευτικές πολιτικές του Προέδρου Ντόναλντ Τραμπ. Οι εγκαταστάσεις που εξυπηρετούν ηλικιωμένους και άτομα με αναπηρία αναφέρουν σημαντικές απώλειες εργαζομένων, ειδικά μεταξύ εκείνων που είχαν ανακληθεί το νομικό τους καθεστώς.

Ο Deke Cateau, Διευθύνων Σύμβουλος της A.G. Rhodes —η οποία λειτουργεί τρία γηροκομεία στην Ατλάντα— έχει εκφράσει ανησυχίες για αυτήν την ανησυχητική τάση. Πάνω από το ένα τρίτο του προσωπικού του είναι γεννημένοι στο εξωτερικό και η μείωση του αγωγού για πιθανούς εργαζόμενους είναι ανησυχητική. Ο Cateau αναφέρει οκτώ υπαλλήλους που αναμένεται να αποχωρήσουν μετά την ανάκληση της Προσωρινής Προστατευόμενης Κατάστασής τους (TPS), η οποία επιτρέπει σε άτομα από μη ασφαλείς χώρες να παραμείνουν στις ΗΠΑ και να εργάζονται νόμιμα. Τέτοια καθεστώτα επεκτάθηκαν κατά τη διάρκεια της κυβέρνησης Μπάιντεν, προσφέροντας καταφύγιο σε πολλούς από έθνη όπως η Βενεζουέλα και η Αϊτή. Ωστόσο, η προσέγγιση της τρέχουσας διοίκησης αυστηροποιεί τους περιορισμούς, δημιουργώντας αβεβαιότητα τόσο για το προσωπικό όσο και για τους κατοίκους.

The Ripple Effect των Μεταναστευτικών Πολιτικών

Όπως αναφέρεται από VisaVerge, περισσότεροι από 500.000 φροντιστές από χώρες όπως η Κούβα, η Αϊτή, η Νικαράγουα και η Βενεζουέλα αντιμετωπίζουν απώλεια άδειας εργασίας λόγω αυτών των πρόσφατων καταστολών της μετανάστευσης. Ο μέσος μισθός για τους φροντιστές πρώτης γραμμής ανέρχεται σε μόλις 16,72 $ ανά ώρα, ο οποίος δεν έχει αλλάξει σχεδόν καθόλου από το 2023, καθιστώντας αυτούς τους ρόλους λιγότερο ελκυστικούς για τους εργαζόμενους που γεννήθηκαν στις ΗΠΑ. Κατά συνέπεια, ορισμένες εγκαταστάσεις ήδη μειώνουν τις υπηρεσίες ή ακόμη και κλείνουν ολόκληρες πτέρυγες λόγω ελλείψεων προσωπικού.

Οι εργαζόμενοι που γεννήθηκαν στο εξωτερικό αποτελούν περίπου το 22% των βοηθών νοσηλευτών και ο φόβος που προκαλεί το Υπουργείο Εσωτερικής Ασφάλειας (DHS) που επιτρέπει επιδρομές της Υπηρεσίας Μετανάστευσης και Τελωνείων (ICE) σε χώρους υγειονομικής περίθαλψης έχει οδηγήσει σε μαζικές αποχωρήσεις. Η ζοφερή πραγματικότητα είναι ότι πολλοί σημερινοί εργαζόμενοι διστάζουν να έρθουν στη δουλειά, ανησυχώντας για πιθανές ενέργειες επιβολής της μετανάστευσης, ακόμα κι αν βρίσκονται νόμιμα στη χώρα.

Ένας Τομέας Μακροχρόνιας Φροντίδας σε Κρίση

Η συνεχιζόμενη κρίση προσωπικού θέτει σοβαρές προκλήσεις για τον τομέα της μακροχρόνιας περίθαλψης. Καθώς η ζήτηση για φροντιστές προβλέπεται να αυξηθεί, ειδικά με τη γερασμένη γενιά Baby Boomer, πολλές εγκαταστάσεις προετοιμάζονται για σημαντική έλλειψη εργαζομένων. Έρευνα από το AP News δείχνει ότι ο κλάδος θα μπορούσε να απαιτήσει επιπλέον 820.000 θέσεις έως το 2032. Ενώ ορισμένες εγκαταστάσεις έχουν απασχολήσει με επιτυχία πρόσφυγες από περιοχές κρίσης όπως το Αφγανιστάν και η Ουκρανία, η τρέχουσα διακοπή της εισδοχής προσφύγων προσθέτει άλλο ένα επίπεδο πολυπλοκότητας στις προσπάθειες στελέχωσης.

Το ποσοστό κύκλου εργασιών εντός των οίκων ευγηρίας κυμαίνεται γύρω στο 50% ετησίως, απαιτώντας μια ισχυρή στρατηγική για τη διατήρηση και την πρόσληψη εργαζομένων. Οι εγκαταστάσεις έχουν αρχίσει να ενημερώνουν τις πολιτικές τους, να αναζητούν νομικούς συμβούλους και να επικοινωνούν ειλικρινά με το προσωπικό και τους κατοίκους σχετικά με αυτές τις πιεστικές προκλήσεις.

Παρά τις νομικές οδούς αναζήτησης προστασίας κατά της απέλασης μέσω του TPS και άλλων ανθρωπιστικών προγραμμάτων, το τρέχον πολιτικό κλίμα εγκυμονεί σημαντικούς κινδύνους για την ευημερία του προσωπικού και τη φροντίδα των ασθενών. Καθώς οι ομάδες υπεράσπισης ζητούν άμεση δράση για την αντιμετώπιση των ελλείψεων σε προσωπικό και την αποκατάσταση των προστασιών για τους μετανάστες εργαζομένους, το ανθρώπινο κόστος αυτών των πολιτικών δεν μπορεί να αγνοηθεί. Οι κάτοικοι παλεύουν με το συναισθηματικό τίμημα της απώλειας οικείων φροντιστών, αυξάνοντας την αίσθηση της αστάθειας στους οίκους ευγηρίας.

Καθώς πλοηγούμαστε σε αυτά τα ταραγμένα νερά, είναι προφανές ότι απαιτούνται επείγουσες αλλαγές πολιτικής για να διασφαλιστεί η μακροπρόθεσμη βιωσιμότητα των γηροκομείων και η ποιότητα της περίθαλψης που παρέχουν. Οι ιστορίες αφοσιωμένων φροντιστών και ευάλωτων κατοίκων υπογραμμίζουν την επιτακτική ανάγκη για μια ισορροπημένη προσέγγιση στη μετανάστευση που να υποστηρίζει τόσο το εργατικό δυναμικό όσο και τα άτομα που εξαρτώνται από αυτήν.