Pancorbo wijst fietsboom af omdat fietsverhuur niet van de grond komt
Pancorbo worstelt met het fietstoerisme omdat de faciliteiten onderbenut blijven, waardoor er bezorgdheid ontstaat over plattelandsontwikkeling en duurzaamheid.

Pancorbo wijst fietsboom af omdat fietsverhuur niet van de grond komt
Het schilderachtige stadje Pancorbo in Burgos bevindt zich op een kruispunt wat betreft zijn ontwikkelingsstrategie, met name wat betreft de promotie van fietstoerisme. In een recent gesprek uitte burgemeester Javier Cadiñanos zijn scepsis over de fietsinitiatieven die gericht zijn op het stimuleren van de lokale economische groei. “Het huidige model voor plattelandstoerisme heeft weinig economische impact”, stelde hij, waarbij hij de bezorgdheid benadrukte dat de geplande investeringen misschien niet de gewenste resultaten zouden opleveren.
Om het lokale fietstoerisme te ondersteunen, heeft de Diputación de Burgos bijna € 135.000 toegewezen om de wegen over een afstand van ongeveer 40 kilometer in de regio Montes Obarenes te signaleren en te verbeteren. De biedingen op het project hebben echter geen kopers opgeleverd, waardoor de uitvoering ervan op het spel staat. Deze tegenslag heeft twijfels doen rijzen over de effectieve ontwikkeling van het toerisme in een gebied waar de afgelopen maanden geen enkele verhuur van elektrische fietsen heeft plaatsgevonden, ondanks dat dergelijke diensten sinds april beschikbaar zijn.
Zorgen over kosten en veiligheid
De burgemeester wees op de forse huurprijs van € 25,- voor een halve dag, die hij voor gezinnen behoorlijk hoog vindt. Veel potentiële bezoekers geven er de voorkeur aan hun eigen fietsen te gebruiken in plaats van deze te huren, wat wijst op een gebrek aan interesse in de beschikbare diensten. Tot overmaat van ramp vestigt Cadiñanos de aandacht op de routes die als ingewikkeld en gevaarlijk worden bestempeld, iets dat zelfs de meest avontuurlijke fietsers zou kunnen afschrikken.
Bezoekers van Pancorbo arriveren voornamelijk in caravans, wat weinig bijdraagt aan de lokale economie. Ze genieten vaak van de natuur zonder zich naar de stad te wagen of lokale bedrijven te steunen, een trend die het argument van de burgemeester over de ineffectiviteit van de huidige toeristische voorstellen versterkt. De urgente uitdaging is nu om te bepalen waar investeringen moeten worden gekanaliseerd die daadwerkelijk leven in de gemeenschap kunnen blazen.
De gemeenschap nieuw leven inblazen
In een inzichtelijke gang van zaken pleit Cadiñanos ervoor om zich te concentreren op fundamentele diensten, zoals woningbouw en essentiële medische zorg, om het al lang bestaande probleem van ontvolking in het gebied te bestrijden. Hij constateert de voortdurende vermindering van de beschikbare medische diensten en schoolklassen, en onderstreept daarmee de urgentie om deze zaken aan te pakken voordat wordt geprobeerd meer toeristen aan te trekken.
Deze focusverschuiving hangt samen met bredere discussies over duurzaam toerisme. Er is meer aandacht voor dit onderwerp gekomen sinds de goedkeuring van de Agenda 2030 in 2015, waarin de nadruk wordt gelegd op duurzaamheid in verschillende sectoren. Zoals diepgaand onderzocht in een publicatie over duurzaam toerisme en plattelandsontwikkeling, zijn initiatieven nu gericht op het aanpakken van de ontvolking van het platteland en tegelijkertijd op de ongelijkheid tussen regio’s. Maar ondanks de grotere nadruk op duurzaamheid neemt concurrentievermogen vaak nog steeds de voorgrond in de overheidsplanning.
De situatie van Pancorbo weerspiegelt een microkosmos van grotere trends binnen het Spaanse plattelandslandschap. Terwijl Cadiñanos en anderen worstelen met de beste aanpak voor de revitalisering van Pancorbo, blijven er vragen bestaan over de duurzaamheid van het toerisme in plattelandsgebieden en de effectiviteit van de huidige strategieën bij het bevorderen van echte economische groei.
Terwijl het stof op de huidige situatie van Pancorbo is neergedaald, is het dringend nodig om opnieuw na te denken over de manier waarop dergelijke gebieden bezoekers echt kunnen boeien zonder de essentie van hun gemeenschappen in gevaar te brengen. Het lijkt erop dat er hier geen eenvoudig antwoord bestaat – misschien is er een goede dialoog met de gemeenschap nodig om door deze woelige wateren te navigeren.