Van hervormingsscholen tot de dodencel: de beklijvende erfenis van het misbruik in Florida

Van hervormingsscholen tot de dodencel: de beklijvende erfenis van het misbruik in Florida

De verontrustende erfenis van de hervormingsscholen in Florida is weer opgedoken en werpt licht op een donker hoofdstuk in de geschiedenis van de staat. Voormalige studenten van de nu gesloten Dozier School for Boys en Okeechobee School for Boys zijn in onverwachte posities terechtgekomen, waarbij minstens 50 van hen – 19% van de ter dood veroordeelde gevangenen in Florida – minstens 114 mensen hebben vermoord. Terwijl we nadenken over de implicaties van deze grimmige statistiek, rijzen er vragen over gerechtigheid, verantwoordelijkheid en rehabilitatie.

Veel van deze jongens waren geen geharde criminelen; ze werden veroordeeld voor kleine vergrijpen zoals diefstal of spijbelen, en in sommige gevallen waren het wezen die naar de scholen werden gestuurd wegens gebrek aan gezinsondersteuning. Het misbruik dat zij hebben meegemaakt in deze instellingen, waar berichten over mishandeling dateren uit het begin van de 20e eeuw, heeft ertoe geleid dat veel deskundigen een direct verband hebben gesuggereerd tussen het trauma dat zij hebben doorstaan ​​en hun gewelddadige gedrag later in hun leven. Studies tonen aan dat dergelijke ervaringen een diepgaande invloed kunnen hebben op de ontwikkeling van de hersenen, en kunnen bijdragen aan cycli van geweld.

Reflecteren op trauma uit het verleden

‘Het is ongelooflijk wat we hebben meegemaakt’, zei Willie Brown, een voormalige deelnemer aan Okeechobee, terwijl hij zich de fysieke straf herinnerde die hij en zijn leeftijdsgenoten kregen voor kleine overtredingen. De school werd vrijwel onmiddellijk na de opening in 1955 ontsierd door beschuldigingen van misbruik, een weerspiegeling van de verschrikkingen gerapporteerd in Dozier, die in 2011 werd gesloten te midden van de vondst van 55 ongemarkeerde graven. Het Florida Department of Law Enforcement deed onderzoek naar Dozier, maar vond weinig tastbaar bewijs om op te reageren. Ondertussen bevestigde het Amerikaanse ministerie van Justitie later de aanwezigheid van schadelijke praktijken op deze scholen, maar niemand is veroordeeld voor het misbruik dat de jongens is aangedaan.

Nog dit jaar ondertekende de gouverneur van Florida, Ron DeSantis, een wetsvoorstel om 20 miljoen dollar uit te trekken voor de overlevenden van deze beruchte hervormingsscholen, wat hoop geeft aan degenen die hebben geleden. Voor velen, nu in de zeventig, is dit de eerste officiële erkenning van hun trauma, waardoor ze compensatie voor hun lijden kunnen aanvragen. Overlevenden zoals James Harckom, die 72 dagen in eenzame opsluiting heeft doorstaan, en James Anderson, die zich de emotionele littekens van brute mishandeling herinnert, uiten een mengeling van scepsis en hoop over de vraag of deze fondsen werkelijk hun langdurige pijn kunnen aanpakken.

Een erfenis van ongeadresseerde pijn

Ondanks dat de regering van Florida in 2017 publiekelijk excuses heeft aangeboden voor de misstanden in deze hervormingsscholen, blijft de angstaanjagende erfenis bestaan. Binnen de muren van Dozier zijn voormalige studenten als Michael Bell, die in 2023 werd geëxecuteerd wegens meerdere moorden, en Loran Cole, die in 2024 werd geëxecuteerd, symbolen geworden van het onvermogen van het systeem om degenen die met kleine vergrijpen binnenkwamen te rehabiliteren. Uit onderzoek blijkt dat minstens 36% van deze jongeren kort na hun vrijlating moord pleegde, vaak voordat ze de leeftijd van 18 jaar bereikten. Wat zegt dit over een systeem dat bedoeld was om te hervormen, maar vaak tot verdere traumatisering leidde?

De gegevens uit de Ministerie van Jeugdrecht van Florida onderstreept de voortdurende impact van deze faciliteiten. Hun huidige activiteiten zijn gericht op het bieden van hechtenis en geestelijke gezondheidszorg aan jongeren, maar kunnen we het verleden negeren? Hoe kunnen we een staat verzoenen die zowel zijn mislukkingen heeft erkend als belangrijke vragen onopgelost heeft gelaten?

De roep om de omzetting van doodvonnissen voor deze voormalige studenten komt voort uit een toenemend bewustzijn van de ethische dilemma's rond de doodstraf voor personen die zijn gevormd door kindermisbruik. Terwijl de staat worstelt met zijn verleden, staat hij op een kruispunt en wordt hij niet alleen geconfronteerd met de urgentie van gerechtigheid voor de overlevenden, maar ook met de bredere implicaties van een systeem dat dringend aan hervorming toe is.