Universiteit van Michigan gaat de overblijfselen van tien indianen repatriëren

Universiteit van Michigan gaat de overblijfselen van tien indianen repatriëren

Het Museum voor Antropologische Archeologie van de Universiteit van Michigan is op weg naar genezing en verzoening terwijl het zich voorbereidt om de overblijfselen van tien Indiaanse individuen samen met acht grafvoorwerpen terug te geven aan de Seminole-stam van Florida, de Seminole-natie van Oklahoma en de Miccosukee-stam van Indianen. Dit belangrijke repatriëringsproces gaat op 17 juli van start, na een inventarisatie die in juni bij de federale overheid is ingediend. De stoffelijke resten in kwestie zijn tussen 1931 en 1963 opgegraven op begraafplaatsen in Florida. Tot de voorwerpen die worden teruggestuurd behoren spiraalvormige schelpen, aardewerken scherven en botfragmenten van dieren, die allemaal een culturele betekenis hebben.

Onder de geïdentificeerde stoffelijke resten bevinden zich met name twee mannen en acht personen van wie het geslacht onbepaald is, waarbij verschillende personen ouder zijn dan 30 jaar en één tussen de 40 en 55 jaar oud was op het moment van overlijden. Het is een overtuigende zet die spreekt over de langverwachte erkenning van de geschiedenis en cultuur van de Native Americans.

Inheemse rechten en federale mandaten

Deze repatriëring is geworteld in de Native American Graves Protection and Repatriation Act (NAGPRA), uitgevaardigd in 1990, die de respectvolle terugkeer van inheemse Amerikaanse menselijke resten en culturele voorwerpen aan hun respectieve stammen verplicht stelt. De wet benadrukt dat overblijfselen van welke afkomst dan ook met waardigheid en respect moeten worden behandeld. Als NPS Zoals uiteengezet is het doel van NAGPRA om de dialoog tussen musea en indianenstammen te bevorderen en tegelijkertijd de complexiteit van het repatriëringsproces aan te pakken.

NAGPRA werkt vanuit het principe dat artefacten en overblijfselen die uit federale of tribale landen zijn verwijderd, rechtmatig eigendom zijn van afstammelingen in rechte lijn, indianenstammen en inheemse Hawaiiaanse organisaties. Dit wettelijke kader ondersteunt het repatriëringsproces, maar vereist wel dat stammen formeel schriftelijk verzoeken om de teruggave van hun cultureel erfgoed.

De weg naar repatriëring

Als Detroit-nieuws Volgens rapporten heeft het museum van de Universiteit van Michigan de 25e grootste verzameling niet-gerepatrieerde Indiaanse overblijfselen in het land. Nu meer dan de helft van de stoffelijke resten en 22% van de grafvoorwerpen beschikbaar zijn voor repatriëring, erkent het museum het belang van het hervormen van de relaties met Indiaanse gemeenschappen.

Het repatriëringsproces verloopt echter niet zonder uitdagingen. Gemiddeld kan het zo’n 18 maanden tot twee jaar duren om de klus te klaren, een duur die kan worden verlengd vanwege de beperkte personele middelen aan beide kanten – zowel stammen als musea. Vorig jaar namen de Seminole-stam uit Florida en de Seminole-natie uit Oklahoma deel aan een grootschalige repatriëring van de musea van de Universiteit van Alabama, waarbij meer dan 10.000 menselijke resten betrokken waren.

Inspanningen en uitdagingen in het verschiet

Zoals opgemerkt door het Ministerie van Binnenlandse Zaken is de naleving van NAGPRA bemoedigend, maar verre van volledig. Minder dan de helft van de voorouderlijke overblijfselen van de Native Americans is gerepatrieerd sinds de wet van kracht werd. Ruim 117.576 personen bevinden zich nog steeds in verschillende collecties en 94% ontbeert enige culturele band.

Het actualiseren van de regelgeving en het verbeteren van het repatriëringsproces zijn van cruciaal belang. Het ministerie heeft sinds 2010 talloze verzoeken ontvangen om NAGPRA te wijzigen, als weerspiegeling van een voortdurende dialoog over de beste manier om respect voor culturele gebruiken in evenwicht te brengen met de praktische realiteit van repatriëring. De komende voorgestelde herzieningen zullen het proces verder stroomlijnen, en de inspanningen blijven het cruciale belang benadrukken van het eren van inheemse erfenissen.

De aanstaande repatriëring markeert een belangrijke stap in de richting van erkenning van de historische onrechtvaardigheden waarmee indianenstammen worden geconfronteerd en legt de basis voor een hernieuwde relatie tussen onderwijsinstellingen en inheemse gemeenschappen. Terwijl deze reis zich ontvouwt, herinnert het ons eraan dat er altijd iets te zeggen valt voor het respecteren van ons gedeelde verleden: elk teruggegeven stukje is een diepgaande daad van genezing.