Ο θρυλικός μεγάλος λευκός καρχαρίας που συγκλόνισε το Longboat Key το 1937

Ο θρυλικός μεγάλος λευκός καρχαρίας που συγκλόνισε το Longboat Key το 1937

Σε μια αξιοσημείωτη ιστορία από τα βάθη των υδάτων του Κόλπου της Φλόριντα, οι λάτρεις της ναυτιλιακής ιστορίας σίγουρα θα εκτιμήσουν την ιστορία του Edgar J. Green, ο οποίος το 1937 έπιασε έναν μεγάλο λευκό καρχαρία 2.536 κιλών. Αυτό το συναρπαστικό αλίευμα ξεδιπλώθηκε περίπου έξι μίλια δυτικά του Longboat Pass, μια τοποθεσία που έχει γίνει κάπως εμβληματική μεταξύ των ντόπιων ψαράδων. Εξοπλισμένος με μια πετονιά 3.000 λιβρών, έναν βαρύ κύλινδρο 200 λεπτών και ακόμη και ένα βατραχοπέδιλο 30 λιβρών ως δόλωμα, ο Γκριν βρέθηκε σε μια μάχη με ένα ψάρι που θα επαναπροσδιορίσει τα ρεκόρ αλιείας καρχαρία. Σύμφωνα με Περιοδικό Sarasota, ο καρχαρίας είχε ασυνήθιστο μήκος 20 πόδια και πλάτος 8 πόδια, με το συκώτι του να γεμίζει τρεις μπανιέρες Νο. 3 — καθεμία ικανή να χωρέσει περίπου 17 γαλόνια. Μετά το μαγείρεμα του συκωτιού, το λάδι απέδιδε τόσο ώστε να γεμίσει ένα τύμπανο 50 γαλονιών!

Πριν από τη θρυλική σύλληψη του Green, το ρεκόρ κατείχε ένας καρχαρίας 15 ποδιών, 1 ίντσας που πιάστηκε στην Αυστραλία. Αλλά αυτό δεν ήταν το τέλος της ιστορίας για τους τέρατα καρχαρίες στα νερά της Βόρειας Αμερικής. Μόλις λίγες δεκαετίες αργότερα, στη δεκαετία του 1950, ο Frank Mundus θα τραβούσε τα φώτα της δημοσιότητας πιάνοντας ένα ακόμη μεγαλύτερο Great White, ένα τεράστιο αρπακτικό 3.427 λιβρών με μήκος 17 πόδια. Αυτό το αλιεύμα ήταν από τα μεγαλύτερα που χρησιμοποιήθηκαν ποτέ με καλάμι και κύλινδρο, στέλνοντας κυματισμούς στην αλιευτική κοινότητα.

Ποιος ήταν ο Edgar J. Green;

Γεννημένος στην κομητεία Lowndes της Τζόρτζια και μεγαλωμένος στο Cortez της Φλόριντα, ο Edgar J. Green είχε ψάρεμα στο αίμα του από νεαρή ηλικία. Ο πατέρας του διαχειριζόταν την εταιρεία Manatee River Fish Company, παρέχοντας στον Έντγκαρ άφθονες ευκαιρίες να απορροφήσει τις βασικές γνώσεις αλιείας. Το ψάρεμα καρχαριών στα ανοιχτά του νησιού Άννα Μαρία ήταν μια προσπάθεια ρουτίνας, αλλά η παρουσία αυτών των τρομερών πλασμάτων συχνά γλιστρούσε κάτω από τα ραντάρ των τοπικών εφημερίδων λόγω τουριστικών ανησυχιών. Ως Νότιοι Πράσινοι αποκαλύπτει, οι καρχαρίες δεν πιάστηκαν μόνο για τον αθλητισμό, αλλά και για το πολύτιμο λάδι τους, το οποίο ήταν ιστορικά περιζήτητο από τις φαρμακευτικές εταιρείες.

Την παραμονή των Χριστουγέννων εκείνης της μοιραίας χρονιάς, ο Γκριν βρέθηκε μόνος, παλεύοντας με τον εντυπωσιακό Μεγάλο Λευκό καρχαρία λίγα μέτρα μακριά από την ακτή. Εξοπλίζοντας το σκιφ του για να αντιμετωπίσει τον γίγαντα, τελικά το ρυμούλκησε στην παραλία Longboat, ενώ πολεμούσε γενναία το πλάσμα μόνος του. Η συζήτηση για το πραγματικό μέγεθος του καρχαρία συνεχίζεται. ενώ ο Γκριν ισχυρίστηκε ότι είχε μήκος μεταξύ 22 και 24 ποδιών, τα στοιχεία δείχνουν ότι είχε μήκος 20 πόδια, το μεγαλύτερο που καταγράφηκε στη Βόρεια Αμερική εκείνη την εποχή.

Μια κληρονομιά γιγάντων καρχαριών

Ο Frank Mundus, ο οποίος έκανε όνομα τη δεκαετία του 1950 ως ψαράς καρχαριών στα ανοιχτά του Montauk της Νέας Υόρκης, άλλαξε περαιτέρω το παιχνίδι. Ο θρυλικός δανεικός του χρόνο στη θάλασσα στο σκάφος του, Cricket II, του επέτρεψε να συνεχίσει το ψάρεμα εδάφους πριν στρέψει την προσοχή του στους καρχαρίες. Τα αλιεύματά του βοήθησαν στη διάδοση του ψαρέματος καρχαρία, προσελκύοντας πλήθη και πυροδοτώντας το πάθος μεταξύ των συναδέλφων ψαράδων. Σημειωτέον, ο Mundus ενέπνευσε τον χαρακτήρα Quint στη διάσημη ταινία *Jaws*, η οποία, όπως Ζωντανοί Καρχαρίες αναφέρει, άντλησε στοιχεία από τις μεθόδους και τις περιπέτειές του.

Προς το τέλος της αλιευτικής του σταδιοδρομίας, ο Mundus έγινε υπέρμαχος των πρακτικών αλίευσης και απελευθέρωσης, μια αλλαγή στη στάση που αντανακλά τα αυξανόμενα ιδανικά διατήρησης. Συνέβαλε ακόμη και στην τεχνολογία σήμανσης καρχαριών, επιδεικνύοντας τη δέσμευσή του για την προστασία αυτών των υπέροχων πλασμάτων. Έκτοτε, το Cricket II του έχει αποκατασταθεί και μετατραπεί σε ναύλωση ψαρέματος αποκατάστασης για βετεράνους των ΗΠΑ, προβάλλοντας τη διαρκή κληρονομιά του με ένα νέο φως.

Σήμερα, οι μεγάλοι λευκοί καρχαρίες ταξινομούνται ως ευάλωτοι από τη Διεθνή Ένωση για τη Διατήρηση της Φύσης, ένα καθεστώς που τονίζει την ανάγκη για προστατευτικά μέτρα κατά της αλιείας και του κυνηγιού. Καθώς αυτά τα νερά συνεχίζουν να κατοικούνται από τόσο υπέροχους θηρευτές, οι ιστορίες του Green και του Mundus χρησιμεύουν τόσο ως ιστορική μαρτυρία όσο και ως υπενθύμιση της υποχρέωσής μας να διατηρήσουμε τα θαύματα του ωκεανού.